Prestige

Información sobre la catástrofe
http://akinlg.en.eresmas.com/Camelle.jpg
Archivos
<Enero 2021
Lu Ma Mi Ju Vi Sa Do
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
             
http://akinlg.wanadooadsl.net/akin/not-8-bandeira.gif

Documentos
  • Comunicados oficiales sobre el tema prestige
  • Testimonios de voluntarios que me han llegado

  • Blogalia

    Blogalia

    Estadísticas

    Agradezco cualquier aportación, puedes localizarme aquí:

    Akin@flashmail.com


    Enlaces de referencia sobre el tema


    Prestige: exigimos responsabilidades

    Información importante para voluntarios

    La opinión de los científicos

    le-cedre/

    La web de la Xunta

    Universidad de Vigo

    http://www.accede.org

    Vieiros (En gallego)

    Adega (En gallego)

    Burla negra

    Especial de La voz de Galicia

    Plataforma Nunca Mais

    SEO BirdLife


    Enlaces a webs cercanas al desastre


    Un poco de humor negro

    Portal U-Lo

    A Contrafío

    La Web de Escabeche

    Una web de Mugardos

    DesastrePrestige

    Web fotográfica: prestige.webhop.info

    Una web de un instituto de Ribeira, el IES Leliadoura

    Inicio > Historias > La patética situación del voluntariado en Muxía:
    La patética situación del voluntariado en Muxía: 2002-12-03


    Este testimonio se ha pasado a la carpeta documentos.

    Enviado por akin a las 20:18 | 1 Comentarios | Enlace


    Referencias (TrackBacks)

    URL de trackback de esta historia http://prestige.blogalia.com//trackbacks/4021

    Comentarios

    1
    De: maria xose fernandez Fecha: 2002-12-06 02:16

    Sempre he traballado nos servicios de acollemento e informacion ó cidadan, sempre voltar a contar as cousas que me dixeron que tiña que decir. Hay moito tempo que non estou en Galicia (GALIZA?) xa non sei si decir "que me vou pra qui ou pra la". Hai moito tempo que non estou alá nin falo o galelo. Sísntome estraña de moitas cousas, pero a miña terra é a primeira. Non pude ir a votarvos unha man, pero, por riba esta a miña a xente que sabe que sempre estaremos xuntos.
    Acaso hoxe non hay pra mais, un agarimo?. Choro cando as nosas cousas son tomadas coma(O) un campo de expertentos.. Eu tiña oito anos (como a miña filla hoxe, cando pasou o de o urkiola, eu estaba no colexio de cluny, e ainda gardo o meu dibuxo. Foi tan forte, que todolos dias ende que prendeu esta traxedia, non poido mais que que pensar que ¿Hasta cando¿ O peor é pensar qué vai pasar cos nosos fillos? E cos netos?Quedaremos sin comer un tempo o tan famado marisco, darannos unas "perriñas", pasaremos o ano e, ?despois qué?. A Acuña das illa de Ons non me coñece de verdade, e eu tamouco a ela. o me esquenzo e do dia que a miña filla, coa perna partida, foi connosco alá, e lle fixo saber que era unha cousa especial. Para a xente da illa de Ons,e por ende a de a Illa de Arousa, ( que eu teña coñecementos nas outras non vive ningén), de parte dos amoreiros de Vitoria . No verán estaremos ala.



    © 2002 akin